понедельник, 2 октября 2017 г.

Ի՞նչ է ինձ համար գրականությունը

Սկսել եմ մտածել գրականության դերի մասին:
Ժամանակին մտածում էի, որ եթե այն կյանքի դաս չի դառնում քեզ համար կամ լուրջ գաղափար չի փոխանցում, արդեն գրականություն չի կարող կոչվել։ Մտածում էի, թե գրականությունը պետք է ինչ- որ ուղղություն, խորհուրդ, իմաստային ճանապարհ քեզ ցույց տաՔեզ պետք է ճիշտ ապրել սովորեցնի, պետք է սխալներդ  ցույց տա  և օգնի այն նորից չկրկնել։ Այդ ժամանակ Բակունցի գրականությունն էի կարդում և  մտածում էի, որ կարծես թե դրանք ինչ-որ բան չեն սովորեցնում ինձ, կյանքի դաս չեն տալիս, խորհուրդ չեն տալիս, ինչի՞ համար է պետք Բակունց կարդալ։ Բայց... Բայց ես չարաչար սխալվում էի։

Ես հիմա մտածում եմ, որ իմ գրականությունը  առակ չէ, որ խորհուրդով ավարտվի։ Ինչո՞ւ  գրականությունը քեզ պետք է ապրել սովորեցնի. ուղղություն ցույց տա: Ես ինքս այն  կհայտնաբերեմ, ինձ դասեր պետք չեն: Ամենալավ դասը ստանում են փորձառությամբ։ Չէ՞ որ  կան աշխարհում բաներ, որոնք դու պետք է ինքդ տեսնես, փորձես և հասկանաս։ Ուրեմն՝  ի՞նչ է ինձ համար գրականությունը: Եկեք նայենք  երաժշտությանը: Մենք չենք լսում այն, քանի որ մեզ այն ինչ-որ բան է սովորեցնում, չենք դիտում նկար կամ  չենք պարում, որովհետև դրանք մեզ սովորեցնում են ճիշտ ապրել:։ Ոչ, երաժշտություն լսում ես, քանի որ այն քեզ ստիպում է վերապրել, զգալ, ուրախանալ, տխրել․․ Իսկ երբ պարում ես, մոռանում ես ամեն ինչի մասին և հոգումդ միայն երաժշտություն է հնչում։ Գրականությունն էլ նույնն է։ Երբ կարդում ես, հոգիդ լուսավորվում է, ծաղկում։ Երբ կարդում ես Բակունցի նկարագրությունները, ստեղծած պատկերները, նուրբ զգացողությունների պատումը, մտքումդ մի նոր աշխարհ է ծնվում։ Այն պետք է քեզ փոխի, ոչ թե քեզ, այլ քո հայացքը՝ ուղղված աշխարհին և ոչ միայն աշխարհին, նաև քեզ շրջապատող իրերին, երևույթներին։ Պետք է նոր աշխարհ բացի քո առջև, պետք է քեզ գրկի իր մեջ և անսպասելի, երբ դու դրան չես սպասում, քեզ բաց թողնի։ Եվ այդպես կփոխի աշխարհայացքդ, կդարձնի այն ավելի բարի, գեղեցիկ և նոր։ Մաքուր շունչ քեզ կտա։ Կվերափոխի քեզ, կստիպի մտածել նոր բաների մասին, որոնք երբեք մտքովդ չէին անցել։ Այն քո հոգուն ու մտքին ուրախություն կբերի, կլուսավորի ու կջերմացնի։ ես հիմա այսպես եմ մտածում գրականության մասին:

Комментариев нет:

Отправить комментарий

Մենք միասին էինք ժպտում...

Անցյալում մենք միասին էինք անում ամեն բան, մենք ժպտում էինք միասին: Առաջվա սերն ու հարգանքը ներկա չտեղափոխվեցին: Կարծես թե քեզ բաց եմ թողել...